ΛΕΞΗtanil
τ.4

​Σκέψεις πριν από ένα τραγούδι


Γεωργία Α. Βεληβασάκη


Ίπταμαι πάνω από έναν κόσμο που προσπαθώ να καταλάβω. Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και βλέπω. Η μεταστροφή είναι πέρα από κάθε φαντασία. Λένε «τρελό» τον ανυπόκριτο. Αυτόν, δηλαδή, που δεν λειτουργεί υπό την κρίση των άλλων. Αυτόν, που ακολουθεί τον εαυτό του (τη μέσα του θάλασσα). Παύση. Αναθεωρώ. Ίπταμαι πάνω από έναν κόσμο που προσπαθεί να με καταλάβει.

Ερώτηση. Πόσο αληθινή μπορεί να είναι η πραγματικότητα; Αν δεν ενσωματώνομαι μοιάζω παράξενο πουλί. Η επιβεβαίωση αυτή ακυρώνει τη λογική (την τυπική, για τις άλλες δεν ξέρω). Αλλά αύριο θα ξημερώσει μιαν άλλη μέρα. (Α priori συνθετική η πιθανότητα). Και άλλωστε, υπάρχει θεός και ζει ανάμεσα στις λέξεις. (Α priori αναλυτική). Αν υπάρχει.

Κάτω από τον στύλο της ΔΕΗ παρατάσσεται ο σύγχρονος κόσμος. Μια φωταγωγημένη επιφάνεια δεν αρκεί για να φωτίσει την αλήθεια. Το φως δημιουργεί σκιές, αντανακλάσεις, μιαν ολότελα ψευδαίσθητη τάξη. (Και ο χρόνος τρέχει). Κόκκινα φτερά οφείλει η φαντασία. (Να προλάβει τον χρόνο). Κι εγώ; Άγω τον βίο μου καταδικασμένη να πετάω εν απουσία, μήπως και θυμηθώ εκείνο που ξέρω πως έχω ξεχάσει από καιρό.

Ε, λοιπόν, δεν θ’ ακολουθήσω τις οδηγίες σας απόψε. Θ’ αυτοσχεδιάσω. Το απλό είναι όμορφο. Κι εξάλλου, έχω συνηθίσει, με τόσες επαναλήψεις, τη ζωή. Τα όνειρα προσφέρουν όνειρα. Παύση. Σας βλέπω. Παύση. Με παρατηρείτε σαν να είμαι ονειροφάντασμα. Μία προβολή χωρίς επαφή (οπωσδήποτε). Παύση. Ω, ελάτε να επικοινωνήσουμε! Θα σας δώσω το τηλέφωνό μου. Εσείς θα το χάσετε. Ύστερα θα κρεμιέμαι από το ακουστικό για μιαν απάντηση. Θα σας σκέφτομαι, το υπόσχομαι. Μην ανησυχείτε. Δεν θα σας κατηγορήσω για καμιά μου ρυτίδα. Μόνο θα γράψω ένα τραγούδι. Σαν θηλιά. Να άρει τις βεβαιότητες. Να αναζητά το πρόσωπο πίσω από το προσωπείο.

Παράθυρο στη μέσα θάλασσα. Υπέρβαση μικρή. Τίποτα δεν παραμένει ίδιο από τη στιγμή που θα το κοιτάξεις. Το παρατηρούμενο αποκτά δική του ζωή. Και απαιτεί. «Η θάλασσα μέσα μου φουσκώνει και με κυνηγά…». Κατανοώ την αδιέξοδη φύση μου εννοώ ελευθερώνομαι. Είναι ο κόσμος γυάλινος, διαφανής και ωραίος, από μπετόν. Είναι η ζωή γλυκιά κι ανάλαφρη σαν φύσημα του αέρα, πικρή και φευγαλέα. Παράθυρο είναι ο τοίχος μου, της ανοικείωσης ίχνη, το δάχτυλο που δείχνει. Ο χρόνος καθαιρείται. Το νόημα αναζητά τη σημασία του. Αλλά η λογική σκέψη δεν μπορεί να διεισδύσει στην αλήθεια. Και μένει μετέωρη εκεί η απορία.


Το τραγούδι

Ελάτε, κόσμε˙ μια τρελή που ίπταται στ’ αλήθεια
μοιάζει παράξενο πουλί
πάνω στο στύλο της Δ.Ε.Η.
έχει καθίσει
είναι και νέα και γρια
κι έχει δυο κόκκινα φτερά
είναι ένα ρούχο παρτσακλό
σαν κάτι σύνθετο κι απλό
κι όλες τις μέρες που θα ‘ρθούν
λέει πως τις έχει συνηθίσει.  

Ελάτε, δείτε, μια τρελή που ίπταται στ’ αλήθεια
δεν την ξανάδατε ποτέ
και στα καλώδια του ΟΤΕ
τώρα κοιμάται
έχει ρυτίδες και κοιλιά
κι ένα τραγούδι σαν θηλιά
πάει από 'δω, πάει από εκεί
σ’ αυτήν την πόλη-φυλακή
«Τι ψάχνεις;», όλοι τη ρωτούν, μα δεν θυμάται.
Ελάτε, δείτε, μια τρελή που ίπταται στ’ αλήθεια
μην την τρομάξετε, σιγά
δεν έχει άλλωστε φωλιά
πού θα μας πάει;
Λέει το δόλιο της το αυγό

«Κόσμο» και «Δούλο» κι «Αρχηγό».

Ελάτε, κόσμε! μια τρελή
μ' ένα τραγούδι απειλεί πως θα μας φάει.

«Η θάλασσα μέσα μου φουσκώνει και με κυνηγά
κι είναι τα κύματα βουνά
η θάλασσα μέσα μου θέλει μακριά να πάμε
κι εγώ η τρελή φοβάμαι».

 

 

* Η αρχική πρόθεση της συγγραφέα ήταν να γράψει ποίημα. Αλλά την πρόλαβε το μέτρο και ο ρυθμός μέσα της. Κλικ εδώ

** Η φράση "Η θάλασσα μέσα μου " είναι δάνεια από την ταινία Μar a dentro του Alejandro Amenabar