ΛΕΞΗtanil
τ.4

Μαίρη Τσιόικα


Έρως

Μικρής όψης, έχει μορφή. 
Εμφανίζεται απρόσμενα
κι απρόσμενα  ξεφεύγει.
Κάπου στο σκότος γεννιέται, 
καταλήγει με μανία στο φως.
Όταν τον δεις 
κρύψου κάτω από τον μανδύα των  χαμένων ονείρων σου.
Σώπασε και σκέψου ανόητε, μα αιώνια πιστέ!
Ποιος θαρρείς πως είσαι συ 
που έστω για μια στιγμή αξιώθηκες να τον αντικρίσεις;
Και αφού ισχυρίζεσαι πως κατέχεις την γνώση αυτή, 
γύρνα πίσω σαν παράφρων μα ευθαρσής.
Με σθένος δίδαξε σ’ εμάς τους πιο ανόητους, 
πώς άραγε θα προσεγγίσουμε την τρέλα αυτή;
Πώς θα την αγγίξουμε, 
δίχως να τσαλακώσει κάθε λήψη του εαυτού μας;
Πώς θα τη χάσουμε, 
δίχως μαζί της να χαθούμε κι εμείς;
Σ’ έναν λαβύρινθο εγκλωβισμένοι, 
μήτε εξόδους θα βρεις
μήτε τρόπους να σκαρφαλώσεις.
Ταξίδι δίχως επιστροφή ή τροφή για τ’ αχόρταγα στομάχια της ψυχής μας; 


Άνεμος

Μήνας Ιούλιος,
στο τραπέζι κοιτώ μια σελίδα λευκή.
Το παράθυρο πίσω ανοιχτό, 
μέσα του σκοτάδι ξετυλίγεται.
Ξάφνου ένα άγγιγμα 
διαταράσσει την πικρή ηρεμία,
τα λεπτά κυλούν και η κουρτίνα κινείται αγριεμένη.
Η πρώτη του κραυγή,
δεν αργεί να φτάσει στα αυτιά μου.
Κλείνω τα μάτια,  
ν’ αγγίξει την ψυχή μου.
Οι φωνές του με τρομάζουν, 
με ταξιδεύουν σε κόσμους αμφίρροπους.
Άλλοτε φωνάζει δυνατά,
άλλοτε ψιθυρίζει απόκοσμα.
Έπειτα ηρεμία.
Πανικόβλητη τα μάτια ανοίγω.
Μπροστά μου κοιτώ,
μα η λευκή σελίδα έχει χαθεί.
Ποιος ξέρει;
Μπορεί μαζί του να έφυγε, 
 να δει νέους τόπους.
Μπορεί να ’ναι αυτή,
που μελάνι πάνω της χύθηκε σχηματίζοντας λέξεις.
Κλείνω το παράθυρο και απλώνεται σιγή.
Ο άνεμος έφυγε, 
μα τη θέση του πήρε η βροχή!


Πλατείες του κόσμου

Εκεί που οι δρόμοι σμίγουν
σε αγκάλη πελώρια.
Εκεί που το παρθένο φεγγάρι
ηρώων αγάλματα χαϊδεύει.
Εκεί που ζωές εκατοντάδες
σε μια ανταμώνουν.
Εκεί που ο Απόλλων*
τις τσιμεντένιες πέτρες χρωματίζει.
Εκεί που φωνές  συμπίπτουν
Άλλοτε μελωδικά και άλλοτε αδέξια.
-Εκεί-
Ανάμεσα σε χίλιες και μία στιγμές.
Ίσως εκεί να ’ναι.
Λέγω ίσως διότι τίποτε δεν γνώρισα αληθινά ποτέ.
Oι πλατείες του κόσμου.
Εκεί που όλοι καρτερικά προσμένουν
Μοναχά μια αλλαγή.
 

* Στην ελληνική μυθολογία ο θεός του Ήλιου ήταν ο Απόλλων, δίδυμος αδερφός της Άρτεμης, γιος του Δία και της Λητούς.