ΛΕΞΗtanil
τ.5

Βρίσκοντας λόγια για γραφή δημιουργική με τον Κώστα Λειβαδά


Μάρτζη Κοντέσσα

Ένα γεμάτο αμφιθέατρο, ένα πιάνο και κάπου ανάμεσα εκείνος. Απλός με τα χέρια σε αρμονική κίνηση. Εκφράσεις δυνατές, τα μάτια σε γέλιο ρυθμικό. Ουσιαστικά τον γνώρισα κάπου στα δεκατέσσερα. Σαν να μη πέρασε μια μέρα από εκείνα τα εφηβικά δάκρυα των πρώτων αποχωρισμών.

Και τώρα εδώ. Τόπος: Φλώρινα, αίθουσα: Αμφιθέατρο Μεγάλο. Έξω από τις σελίδες του ανώτατου πανεπιστημιακού ιδρύματος και πίσω από τα κείμενα, τις τεχνικές αφηγήσεις και τα μέτρα βρίσκεσαι σχεδόν αγκαλιά με τις ιστορίες πίσω από τα παρασκήνια, τις  γδυμένες  αφηγήσεις που απαντούν σε πρόσωπα, μοιράζονται και γεννιούνται γι’ αυτά. Οι στίχοι να μιλάνε, να σου λένε αυτό που αντέχεις ή όχι να ακούσεις, να σε καθίζουν κάτω, να σε αναγκάζουν στη γεύση τους. Πάλι εδώ με την ίδια ένταση μέσα σε μαγικές και αγαπημένες συνθέσεις. Αφετηρία του ένα πιάνο -με τη πλάτη στον τοίχο-  μόνη επαφή με το κοινό ένας καθρέφτης είπε, στα δάχτυλα ο Χατζιδάκις· κάπως έτσι ξεκίνησε ο Κώστας.  Στο ένα χέρι το λευκό και στ’ άλλο το μαύρο μέσα στο δικό του πυρετό υμνεί τον έρωτα σε τάστα rock ‘n’ roll. Πεισματικά έφηβος παίρνει το ρίσκο κάπου στο ’95 και η τέχνη γίνεται μοίρα του.

Η φωνή δυναμώνει διαλέγει με προσοχή τις λέξεις του,  χτυπάει ορμητικά και δημιουργεί γραφή με ματιά ζωγραφική. Κάπου στα χθες με πείθει πως κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα κι έτσι ταξιδεύω για κάτι μαγικό.

Επιστρέφει επαναπροσδιορίζοντας τον εαυτό του πάλι και πάλι –τον κλέβω- σε κάθε λέξη και μου φωνάζει στο τώρα -κρατήσου από τη στάχτη του ονείρου-.

Διάλλειμα.

«Αυτό είναι το τραγούδι μου» του λέω για εκείνο το δικό του που μ’ έπιασε απ’ τα μαλλιά δυο χρόνια πριν ψιθυρίζοντας μου  τόσο πολύ σ’ αγαπώ που μπορεί και να μάθω μακριά σου για σένα να ζω….

Κι ονειρεύομαι μαζί με τους υπνοβάτες  σε  χαμένη διαδρομή.

Ένας καφές στα γρήγορα.

-Πετάω το τσιγάρο, τελευταίο πλάνο

Η Φλώρινα τον Ιούνιο μπορεί και χειμωνιάζει. Η αίθουσα και πάλι γεμάτη.

Από τα κουπλέ στα ρεφρέν, στα ψεύτικα και στ’ αληθινά, στα πρώτα και στα δεύτερα.

Χασμωδία.

Εκείνος πάλι απέναντι κι αφού δε παίζει πια μπάλα στο σαλόνι παλεύει με τους δαίμονές του κάνοντας στίχο το πείσμα του γραμμένο με κόκκινο.

Μπροστά μας με επιμονή.

Επιμονή. Η επιμονή. Η επιμονή σου για χρόνια στις σελίδες του. Σήμερα ένας νέος εαυτός και πάλι κάπως έτσι μεγαλώνει έναν μικρό ήρωα που μας λέει επιβλητικά  λες να μη ξέρω τη φωτιά που σε κυκλώνει καθώς αγγίζεις των ονείρων σου τη χώρα. Αυτόματα ανάβουν φωτιές δεκάδες στα μάτια όλων.

Τα χέρια του στο πιάνο. Και τώρα όλοι μαζί. Όλοι μαζί παιδιά των δρόμων.

Φωνές κοινές και όνειρα σε ένα.

Σφύριγμα λήξης, το μάθημα τελείωσε. Καλή αντάμωση.
-Η τέχνη είναι κάτι μαγικό σαν φιλί στο στόμα- όπως θα έλεγε.

Έτσι θα πει κανείς διδάσκεται η γραφή, γίνεται δημιουργική και δημιουργεί.

Ένας χρόνος πια κύκλος κλειστός και τα χαμόγελα θα μένουν…

 

Έτος : Α’ Δημιουργικής Γραφής
Τόπος : Φλώρινα
Αίθουσα: Αμφιθέατρο
Μάθημα : Ποίηση και Στιχουργική
Διδάσκων: Κ. Λειβαδάς
Επ. Υπεύθυνος : Τρ. Κωτόπουλος
Ημ.: 18.06.2017

Καλή αντάμωση παιδιά!