ΛΕΞΗtanil
τ.4

Δήμητρα Σιούκα


Σημάδια

Ένα πρωί
έθαψα το ξύλινο ξίφος μου
στο τρυφερό ακόμα χώμα
κρέμασα για σημάδι ψηλά
τα πάνινα παπούτσια μου
δένοντας τα κορδόνια
σ' ένα κλαδί
ή σ' ένα αστέρι
κι έφυγα.
Δεν είδα·
το τσιμέντο που τσιμέντωσε το χώμα
την άσφαλτο που ασφαλτόστρωσε το τσιμέντο
τα κόκκινα κορδόνια που λύθηκαν για να πετάξουν τα παπούτσια μου πιο μακριά από 'μενα
- ενώ εγώ μάζευα σκυφτός ηλεκτρικά τριαντάφυλλα.

Τώρα τα σημάδια δεν σβήνουν.

Οι μέρες φεύγουν
οι νύχτες δεν αρκούν
για να γεννηθεί ένα νανούρισμα
ή έστω παραμύθι.