ΛΕΞΗtanil
τ.4

Έγκλειστοι σε προσωπικά σίδερα


Μελίνα Μητροπούλου


Όταν έμαθα ότι θα μου δοθεί η ευκαιρία να κάνω μάθημα δημιουργικής γραφής στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας στον Κορυδαλλό, πάγωσα. Από λίγο φόβο, αλλά με περισσότερο ενθουσιασμό. Είχα περιέργεια, δεν το κρύβω. Αλλά καλή περιέργεια. Τι είχαν να δώσουν αυτοί οι άνθρωποι; τι υπήρχε μέσα τους και πώς μπορούσα να τους κάνω να το εκφράσουν;

Πρωί Τρίτης. Όλα ήταν έτοιμα για την πρώτη μου επίσκεψη στις φυλακές Κορυδαλλού. Σαν αστείο. Φυλακές… Σίδερα, κελιά, άνθρωποι. Άνθρωποι με μυστικά, με απωθημένα, με μάτια που διψούν για το διαφορετικό. Γι’ αυτό πήγαινα εκεί. Γι’ αυτό το διαφορετικό που θα ζούσα εγώ και αυτοί οι άγνωστοί μου άνθρωποι. Άνθρωποι με παρελθόν, το οποίο πάλευαν να σβήσουν και θα αναδύαμε μαζί. Δεν φοβάμαι. Έχουν να μου πουν πολλά, και θα τα ακούσω. Μόλις αντίκρισα μάτια παιδιών, μάτια ανθρώπων που για κακή τους τύχη βρίσκονται αποκομμένοι, η θέλησή μου να τους ακούσω, να τους διαβάσω, έγινε πολύ μεγαλύτερη. «Την προηγούμενη εβδομάδα βγήκα από το αναμορφωτήριο», «πήγα στην οικογένεια μου, είχα άδεια δυο μέρες και πήγα να τους δω», «έχω γράψει κάτι και θέλω να το δείτε». Ήταν μερικά λόγια που συγκράτησα. Δεν θα μου φύγει από το μυαλό η εικόνα ενός παιδιού, ενός άντρα να κοιτάζει το φως του ήλιου μέσα από τα κάγκελα. Τι σκεφτόταν; Τι περίμενε; Τι ήθελε εκείνη την ώρα; Θα το μάθαινα σε λίγο. Το μάθημα κύλησε ανέλπιστα καλά. Οι ιδέες έπεφταν βροχή.
 

Το σχέδιο της φαντασίας του καθενός είναι μόνο γραμμένες σελίδες. Αυτό διάβασα, αυτό θαύμασα και αυτό θέλω να συνεχίσω να ανακαλύπτω.