ΛΕΞΗtanil
τ.3

Κατερίνα Παπαδημητρίου


Το εισιτήριο

8.30 πρωί Δευτέρας της 21ης Απριλίου του 2005. Συμβολή οδών Χαλκιδικής και Τζαβέλα, υψώνεται πενταώροφη οικοδομή, κατασκευής, πιθανότατα του 1976. 3ος όροφος, διαμέρισμα 6. Ως δικαστικός υπάλληλος, επιφορτισμένος με το καθήκον της απογραφής, αφαιρώ την κίτρινη ταινία που σφράγιζε, νοητά μεν, τυπικά δε, την πόρτα του διαμερίσματος της Αγνής Δούκα. Ξεκλειδώνω και εισέρχομαι στο σαλόνι της κατοικίας.

Την είσοδό μου στο διαμέρισμα υποδέχεται μια γλυκερή μυρωδιά κλεισούρας, σάπιου φρούτου και ναφθαλίνης. Ανοίγω τη μοναδική μπαλκονόπορτα του δωματίου. Η ζέστη είναι αποπνικτική. Αποφασίζω να τελειώνω όσο το δυνατόν συντομότερα με το θλιβερό αυτό καθήκον και αρχίζω την απογραφή.

Στο σαλόνι δεσπόζουν 3 ογκώδη έπιπλα και 4 μικρότερα έπιπλα.
1 διθέσιος καναπές της δεκαετίας του ’50, ντυμένος με πράσινο βελούδο, το ένα από τα δύο ογκώδη έπιπλα, σε άριστη κατάσταση με 2 χειροποίητες κεντημένες μαξιλάρες, με αναγεννησιακές παραστάσεις, ολοκαίνουργες. Σε άριστη κατάσταση.
1 ξύλινο τραπεζάκι σαλονιού, ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, με περίτεχνα σκαλίσματα στα πόδια. Το σκεπάζει μεταξωτό «σεμέν» σε εκρού χρώμα, κεντημένο με χρυσή κλωστή.
1 πορσελάνινο βάζο, στις αποχρώσεις του αχνού γαλάζιου και του υπόλευκου με χρυσές λεπτομέρειες και 2 παρόμοια πορσελάνινα τασάκια. Το ένα βαθιά ραγισμένο.
1 δερματόδετο άλμπουμ φωτογραφιών. Κάθε σελίδα περιέχει αποκόμματα εφημερίδων με φωτογραφίες και δημοσιεύματα, που αφορούν στο ίδιο πρόσωπο.
1 μπερζέρα βελούδινη, χρώματος πράσινου, της δεκαετίας του ’50, ακάθιστη. Σε άριστη κατάσταση.

Ακουμπισμένο στον ανατολικό τοίχο, δίπλα στην εξώπορτα, 1 σεκρετέρ από ξύλο τριανταφυλλιάς, αρκετά φθαρμένο από τη χρήση. Επάνω στην επιφάνεια του σεκρετέρ υπάρχει ένα μελανοδοχείο, μία πένα με φτερό, επιστολόχαρτα πολυτελούς χαρτιού, 2 χρυσόδετοι τόμοι με ποιήματα του Μπάιρον και του Μπωντλέρ αντίστοιχα και 1 κρητικό μαχαιράκι με σκαλισμένη αφιέρωση. Την παραθέτω αυτούσια: «Τα μάτια της αγάπης μου δεν είν’ πολύ μεγάλα, ωσάν το μέλι είναι γλυκά, σαν το μελάνι μαύρα». Στο συρτάρι του σεκρετέρ υπάρχουν 2 καρούλια με χρυσή κλωστή, 1 φθαρμένη ταυτότητα διοικητικής υπαλλήλου του ΟΣΕ σε διάφανη πλαστική θήκη, στο όνομα της θανούσης και 2 επιστολές κιτρινισμένες από τον χρόνο. Η μία είναι σελίδα από κάποιο ημερολόγιο. Η άλλη είναι ένα τηλεγράφημα. Το μεταφέρω αυτούσιο. «Αγαπητή Αγνή. Στοπ. Σε αναμένουμε στο σταθμό Λαρίσης. Στοπ. Θα παρευρίσκομαι μετά της στολής ανά χείρας. Στοπ. Εξαδέρφη Νινέτα. Στοπ.» Ημερομηνία: 19 Μαρτίου 1955.

Στη δυτική γωνία του δωματίου βρίσκεται πιανόλα σε σκούρο μελί ξύλο. Το πλήκτρο του σολ δεν ακούγεται και η δίεση στο φα είναι σπασμένη.

Δίπλα στο παράθυρο του σαλονιού, που βλέπει στην είσοδο της μικρής πλατείας ακριβώς απέναντι, είναι τοποθετημένη πολυχρησιμοποιημένη, σπασμένη και πρόχειρα επιδιορθωμένη ξύλινη καρέκλα κουζίνας. Στο πλάι της βρίσκεται μικρό βοηθητικό, οβάλ ξύλινο τραπεζάκι. Στηρίζεται σε ψηλά, κυλινδρικά λεπτά πόδια με λεπτά και λιτά σκαλίσματα. 1 μισοτελειωμένο κέντημα ακουμπά στην παλιά επιφάνεια του μικρού τραπεζιού.

1 βαρύ, παλιό σκρίνιο, από μαόνι, με περίτεχνα σκαλίσματα. Στις βιτρίνες του, υπάρχουν 1 σετ με πανομοιότυπα σερβίτσια του τσαγιού και του καφέ από πορσελάνη Βοημίας. 1 ολοκληρωμένο σετ από κρυστάλλινα ποτήρια, επίσης από κρύσταλλο Βοημίας, με ασημένιες λεπτομέρειες. Όλα καλοδιατηρημένα και σχεδόν ασκόνιστα. Ανοίγω τα ντουλάπια του. Δίπλα στο πλήρες σετ φαγητού πορσελάνης με τις φίνες λεπτομέρειες και τα ανάγλυφα σκαλίσματα, βρίσκονται 5 κορνίζες με οικογενειακές φωτογραφίες. Όλες από καπνιστό ασήμι. Στο δεύτερο ντουλάπι του επίπλου, είναι τοποθετημένη 1 μικρή ασπρόμαυρη τηλεόραση 14 ιντσών, Philips, αμπαλαρισμένη στο κουτί της.

Στην κουζίνα υπάρχουν 1 μικρό ξύλινο τραπέζι, σκεπασμένο με μπεζ λινό τραπεζομάντηλο και 1 καρέκλα όμοια με αυτή του σαλονιού. Στο τραπέζι, μία λευκή πορσελάνινη φρουτιέρα με 2 σάπια μήλα κι 1 μικρό ραδιόφωνο. Τα ντουλάπια της κουζίνας, φορμάικα, τέσσερα κάτω και τέσσερα στον τοίχο, σε καλή κατάσταση. Το πρώτο συρτάρι της κουζίνας περιέχει 2 κουτάλια, 2 πιρούνια, 2 μαχαίρια φαγητού, 1 κουταλάκι του γλυκού και 2 πιρουνάκια του μεζέ. Τα υπόλοιπα συρτάρια είναι άδεια.

Στην πιατοθήκη όλα τα σερβίτσια είναι διπλά. Στο ντουλάπι δεξιά από τα συρτάρια, υπάρχουν 1 πορσελάνινο φλιτζανάκι του καφέ, 2 φλιτζάνια του τσαγιού και 3 νεροπότηρα. Επάνω στον πάγκο της κουζίνας 1 καμινέτο, ένα κουταλάκι του γλυκού κι ένα πιατάκι του καφέ. Το φλιτζανάκι το βρίσκω σπασμένο στο πάτωμα. 1 ηλεκτρικό ψυγείο σχεδόν άδειο από προϊόντα και μία παλιά ηλεκτρική κουζίνα Ρitsos του ’69.

Στην κρεβατοκάμαρα υπάρχει διπλό καρυδένιο κρεβάτι και 2 κομοδίνα με λιτά σκαλίσματα δεσπόζει στο κέντρο του δωματίου. 1 σεντούκι του ίδιου χρώματος και ξύλου αλλά με πολύ περίτεχνα σκαλίσματα και πολύ παλαιότερο από την κρεβατοκάμαρα, συμπληρώνει την επίπλωση. Σε κάθε κομοδίνο δεσπόζει κι από μια κορνίζα με μία φωτογραφία. Η μία απεικονίζει τη θανούσα και η άλλη, νεαρό άνδρα με στολή υπολοχαγού. Το κρεβάτι στολίζει λευκή πλεκτή κουβέρτα, η οποία αναδύει έντονα, μυρωδιά ναφθαλίνης.

Το σεντούκι είναι γεμάτο «προικιά» σπάνιας ομορφιάς και τέχνης κι απ’ ό,τι φαίνεται εντελώς αχρησιμοποίητα. Περιέχει επίσης 1 βιβλίο δεμένο με μεταξωτό ύφασμα και με χρυσοκεντημένο τίτλο. Μέσα του βρίσκονται 75 μεταξωτές σελίδες με ποιήματα. Κάθε σελίδα και ένα ποίημα. Όλα γραμμένα με χρυσή μελάνι. Η  τελευταία σελίδα έφερε ημερομηνία: 4 Απριλίου 2005.

Στην ντουλάπα υπάρχουν 10 χρωματιστές κομψές φορεσιές, ξεπερασμένης μόδας, σε διάφορα παστέλ, χαρούμενα χρώματα. Ακριβώς δίπλα, στην ίδια αυστηρή παράταξη, ακολουθούν άλλες 10 όλες σκούρες. 10 μακριές σκούρες φούστες και 10 πανομοιότυπες μπλούζες μακρυμάνικες, με κλειστό λαιμό. Στο δεύτερο μονό φύλο της ντουλάπας, κρέμεται μονάχο 1 νυφικό τυλιγμένο σε διάφανη θήκη. Μακρύ, στενό, δαντελωτό με πολλές χρυσές λεπτομέρειες. Στο ρεβέρ του μανικιού, στην μπροστινή του πλευρά, είναι καρφιτσωμένο 1 παλιό εισιτήριο τρένου. Αναγράφεται η διαδρομή Πρέβεζα-Αθήναι με ημερομηνία 4 Απριλίου 1955.

Η απογραφή έχει σχεδόν τελειώσει. Επιστρέφω στο σαλόνι. Η ζέστη είναι αφόρητη. Περνώ δίπλα από το σεκρετέρ και παρατηρώ τις κιτρινισμένες σελίδες. Ασυναίσθητα ανοίγω το παράθυρο και κάθομαι στην παλιά καρέκλα. Διαβάζω τη δεύτερη. «Δεν ανέβηκα ποτέ σ’ εκείνο το τρένο. Συγχώρεσέ με, αγάπη μου… Ο πατέρας, η μητέρα… η θέση μας… Συγχώρεσέ με!».

Ανοίγω την υπηρεσιακή φόρμα και καταγράφω τα τελευταία στοιχεία.

Ιδιοκτήτρια: Αγνή Δούκα.
Ημερομηνία θανάτου: 4 Απριλίου 2005.
Αιτία θανάτου: Καρδιακή ανακοπή.
Ημερομηνία απογραφής: 21 Απριλίου 2005.
Εντολοδόχος: Νινέτα Δούκα.