ΛΕΞΗtanil
τ.1

Στον Βαλτινό


Λαμπρινή Λιάτσου


Όρθια στεκόταν η βαλίτσα της, μισάνοιχτη, δίπλα στην είσοδο. Εδώ και χρόνια, εκεί και την κοιτούσε· παράξενα πράγματα, να έχουν μάτια τώρα κι οι βαλίτσες.

Έριξε μια ματιά τριγύρω· το σπίτι ανάστατο. Πράγματα, πράγματα, πολλά πράγματα. Νιώθει πως θα την πνίξουν. Πρέπει να συγυρίσει. Τακτοποιεί και σε λίγο πάλι όλα ανακατεύονται. Σάκοι γεμάτοι, σκονισμένοι· μισάνοιχτα συρτάρια, κουτιά άδεια. Βαριά καρφιά τ’ άδεια κουτιά!

Μάταια προσπαθεί να βάλει μια τάξη στη ζωή τους· πασχίζει να βρει ισορροπίες. Άλλοτε τις επινοεί. Κι άλλοτε δίνει μια και τσακίζει ό,τι με κόπο έχτισε. Από αγανάκτηση. Από την κούραση της αναμονής.

Βάλθηκε σήμερα πάλι να συμμαζέψει. Τα ασυμμάζευτα. Τακτοποιεί, παλεύει να επιλέξει τ’ άχρηστα να τα πετάξει, μην πιάνουν τον τόπο. Βασανιστήριο κι αυτό! Δεν βρίσκει κάτι άχρηστο, όλα της φαίνονται χρήσιμα. «Μην δένεσαι με πράγματα», σου λέει ο άλλος… Πώς να μην δεθείς; Όταν έχουν πάνω τους τη φροντίδα σου, την ενέργειά σου, το άγγιγμά σου, τον κόπο σου, τα πράγματα αποκτούν οντότητα. Εμπερικλείουν την αγάπη σου, παύουν να είναι ψυχρά αντικείμενα! Κουβαλάνε θύμησες, στιγμές, συναισθήματα, αποκτούν ψυχή.

Πώς να τα πετάξεις; Σαν να ξεριζώνεις κομμάτια σου· κάτι τέτοια μικροπράγματα μπορεί να δίνουν νόημα στην ανόητη ζωή τους.

Εμεινε με τις σκέψεις αυτές και τα χέρια της κρεμασμένα στην πολυθρόνα, να κοιτάζει τ’ άδεια κουτιά. Μέσα στο σπίτι εκκωφαντική σιγή. Μες στο μυαλό της μελίσσια βουίζουνε φωνές· αλλοτινές, τωρινές, μελλοντικές.

Είναι καιρός να ξεφορτωθεί τ’ άδεια κουτιά. Το πιστεύει πια. Αρκετά περίμεναν. Τι τα θέλει; Άδεια είναι άλλωστε. Θα κλείσει μέσα τους την προσμονή, την αναμονή και θα τα στείλει για ανακύκλωση… Ίσως έτσι καθαρίσει λίγο ο χώρος! Δεν μπορεί ούτε να περάσει κανείς. Όπως κείτονται εδώ, κατάντησαν εμπόδια.

Παίρνει μιαν ανάσα βαθιά και αφήνει την πόρτα πίσω της. Η βαλίτσα παρέμεινε εκεί, μισάνοιχτη να την κοιτάζει.